gedichten

De trein

Ooit stapte ik in een trein en kende de bestemming niet

Met een koffer vol dromen, maar ook zoveel verdriet..

Op de rail, in sneltreinvaart raakte ik innerlijk verscheurd

Flitsen van Licht, ook door duisternis meegesleurd.

Tal van momenten voelde ik me nergens meer thuis..

Maar ik wist innerlijk: deze trein brengt me naar Huis

Nog vaak werd ik op het verkeerde spoor gebracht

Misgeïnterpreteerde woorden, omgekeerd gedacht ..

Mijn koffer bleek overvol met herinneringen

Die probeerden zich aan me op te dringen

Op tussenstations mocht ik steeds bagage achterlaten

Al voelde ik me ondanks dat nog eenzaam en verlaten

Gelukkig bleek ik niet alleen in deze trein

Warme, lieve mensen deelden innerlijk ook mijn pijn

Als ik onzeker weer eens vroeg naar deze bestemming

Keken ze me langdurig aan, en verdween het voelen van beklemming

Dan besloot ik maar door te reizen, Samen en alleen

Langzaam werd het lichter om me heen.

Liet steeds meer achter me, werd vrijer, ervaarde hernieuwde zekerheid

Enkel in deze trein mag ik kinderlijk dankbaar terug naar God's Eeuwigheid

elke seconde

al die dromen

elke avonden

al de secondes

dat ik vooruit

loop te turen

jou,

erg missen

wat het ergste is

van welke seconde

dat dat een eeuwigheid

kan duren....

elke seconde

dat we samen zijn

elke kus

wat ons steeds

closer brengt

elke minuut

dat ik tege hem aanlig...

waar ik luister

naar zijn rustige ademhaling

waarbij we tege elkaar

lieve dingen fluisteren...

Liefde is geen spel

Dat besef ik wel

Want niet bij jou zijn

Dat doet toch zo pijn

Gan niet van mij heen

Laat mij niet alleen

Draai er niet omheen

Maar kust mij meteen

Als dit lied weerklinkt

Weet ik dat Heidi zingt

Ik voel vlindertjes

vlindertjes al in mijn buik

Haal die vlindertje

Vlindertjes daar nu maar uit

De kracht van liefde.

we lopen met onze blote voeten door het zand,

ik in het zwart en jij in je jurkje van kant.

hand in hand hollen we over het strand,

we gaan naar een plekje,

waar dromen nog bestaan,

waar we samen de zon onder kunnen zien gaan.

je kijkt me lieflijk aan,

en ik weet zeker dat mijn liefde voor jou altijd zal blijven bestaan.

we houden elkaar vast,

jij bent het meisje dat echt bij me past.

we delen dezelfde ziel.....

en plots doen je vingers kiele kiel,

ik rol door het zand van het lachen,

dan zit je boven op mij,

de kracht liefde stroomt door mijn aderen, en ik weet,

een mooiere dag als deze zal nooit komen........

Toch nog geluk

Is het nu dan echt zover

lacht het geluk me dan toch toe

is het me dan toch gegund

dat ik na al het verdriet en de pijn

toch nog gelukkig mag zijn.

Het begint er op te lijken

dat achter de wolken

en de mistgordijnen

toch nog een zon gaat schijnen

Lange tijd heeft het geduurd

had de hoop ijna verloren

maar dan gebeurt het toch

In het donker komt toch een licht

en de tranen maken plaats voor een lacht op mijn gezicht.

Waar zijn mijn sleutels

En mijn mobiel

Waar liggen mijn schoenen Waar vind ik mijn ziel.

Ligt het in de keukenla,

In de gang Of op de kast Onder mijn bed

Op mijn bureau Of houd ik het altijd vast.

Wijs me de weg Waar moet ik zoeken

Zit het antwoord in mezelf

Ik ga Als dit zo blijft

Alles om me heen vervloeken.

Op zoek naar iets dat ik niet ken

Iets dat onvindbaar lijkt

Ik ben Dat weet ik zeker

Mezelf al te lang kwijt. evedatbenik